Το Magico.info σε πρώτη προβολή παρουσιάζει:
Η ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΙΣ
Για οποιαδήποτε επικοινωνία απευθυνθείτε στη διεύθυνση: zachs75subs@gmail.com
Ρωσία, στο δρόμο προς τη Μόσχα.
Οι Τσιγγάνοι, χαρούμενοι, ανέμελοι, περιπλανώμενοι.
Μοναδικός τους νόμος, η ελευθερία.
Τα χέρια σου δείχνουν πολλά μυστήρια.
Θα έχεις πολύ μεγάλη ζωή.
Βλέπω έναν σκοτεινό άνδρα.
Πάντα βλέπουν έναν σκοτεινό, αγαπητή μου.
Ένας σκοτεινός άνδρας, ναι!
Θα γίνει άνδρας σου.
Θα παντρευτώ αυτόν τον άνδρα και είναι σκοτεινός όσο και ο ήλιος.
Ένας σκοτεινός άνδρας θα γίνει ο σύζυγός σου.
Αν συνεχίσεις αυτές τις χαζομάρες, δε θέλω άλλο ν' ακούσω.
- Λέει ανοησίες. Κατεβαίνω να δω το χορό. - Εντάξει, μητέρα.
Ο σκοτεινός άνδρας θα γίνεις άνδρας σου.
Πρέπει να βάψω τα μαλλιά μου, καλή μου.
- Όχι, μ' αρέσουν έτσι ακριβώς όπως είναι. - Αυτό έχει σημασία τελικά.
Έρχεται ο Φέντιορ Προτάσοφ!
- Φέντιορ, πόσο χαίρομαι που ήρθες! - Κι εγώ χαίρομαι που γύρισα.
- Βλέπεις πόσο σ' αγαπούν; - Κι εγώ τους αγαπώ.
Να ξέρεις, κατά βάθος είμαι μισός Τσιγγάνος.
- Θες ένα τραγούδι; - Ναι.
- Τραγουδήστε την Μπάρνια! - Τραγουδήστε την Μπάρνια!
Φέντιορ!
- Φέντιορ! - Ναι;
Πιάσε!
Μα τω Θεώ, άξιζε να πηδήξω τη φωτιά χάρη σου.
Αλήθεια το λες;
Θέλω ένα φιλί.
Μην είσαι ανόητος τότε, πάρ' το!
Με συγχωρείτε.
Είναι έθιμο εδώ ένας ξένος να προσφέρει λουλούδια σε μια κυρία απόψε.
Και δεν πρέπει ν' αρνηθείτε, επισείει θανατική ποινή.
Ποτέ δεν βρήκε καλύτερη εφαρμογή το έθιμο από τούτη εδώ την στιγμή.
Με συγχωρείτε...
- Φέντιορ! - Βίκτορ.
- Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω! - Κι εγώ.
Τι έχω χάσει, πώς και είσαι εδώ;
- Σύστησέ με στην κυρία. - Φυσικά. Καλή μου...
Ο Φέντιορ Προτάσοφ. Η Ελίζαμπεθ Αντρεϊόβνα.
- Χαίρω πολύ. - Η αρραβωνιαστικιά μου.
Χαίρω πολύ.
Είναι η πρώτη μας επίσκεψη σε καταυλισμό Τσιγγάνων.
- Έρχεστε συχνά εδώ; - Ναι, πολύ συχνά.
Κάτι στη ζωή τους με συναρπάζει.
Το παρατήρησα.
Σας διαβεβαιώ δεν έχω ξαναδεί αυτό το κορίτσι στη ζωή μου.
- Απλά ακολουθούσα το έθιμο. - Υπό το φόβο της θανατικής ποινής.
Τι ανοησίες είναι αυτές που λέτε;
Κάποιες όμορφες ανοησίες. Κοιτάξτε, νάτη και πάλι.
Ώστε αυτό σε φέρνει εδώ!
Έχεις καλό γούστο, έτσι Φέντιορ;
Αλλά όχι τόσο καλό όσο το δικό του.
Ευχαριστώ πολύ.
Πάντα είχες την έφεση να λες το σωστό, ναι;
- Και να κάνω το λάθος. - Όχι καλέ!
Μα ακούστε!
Αυτό είναι! Αυτό είναι που με φέρνει εδώ.
Όμορφο, αλλά βάρβαρο.
Τότε κι εγώ είμαι βάρβαρος.
Ξέρετε, πάντα ορκίζομαι ότι δε θα περάσω κι άλλο χρόνο με τους Τσιγγάνους.
Αλλά κάτι στη μουσική τους με τραβάει πάλι πίσω.
Δεν κατάλαβα πώς πέρασε η ώρα, καλύτερα να πηγαίνουμε.
Ο Φέντιορ Προτάσοφ, η κυρία Άννα Παβλόβνα.
- Κύριε. - Κυρία.
Μου επιτρέπετε;
- Ελπίζω να σε δούμε σύντομα. - Κι εγώ το ελπίζω.
Και ίσως η παρέα μας, να δαμάσει τον άγριο βάρβαρο;
Μην προσπαθείτε να αλλάξετε κάποιον, εκτός κι αν θέλετε να του φέρετε δυστυχία.
Είμαι σίγουρος ότι αν κάποιος μπορεί να με αλλάξει, σίγουρα θα ήσασταν εσείς. Και...
- Αντίο. - Αντίο.
- Αντίο, Φέντιορ. - Αντίο, Βίκτορ.
- Χάρηκα πολύ που σε είδα. - Κι εγώ πολύ.
- Ο νεαρός ήταν ενδιαφέροντας. - Ναι, ποιος είναι;
Ο Φέντιορ Προτάσοφ, ήμασταν συμμαθητές. Εξαίρετη οικογένεια με χρήματα κάποτε.
Γοητευτικός, καλός χαρακτήρας, αλλά εντελώς ανεύθυνος.
Πολύ όμορφος. Κάνει κάτι;
Τίποτα, αυτό είναι το πρόβλημα του.
Δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός.
Ο κακόμοιρος ο Φέντιορ. Απλά ένας γοητευτικός και καλός μανιακός.
Είναι ελκυστικός!
Μπορ;
Ένα μήνα αργότερα.
Λίζα!
Δεν έπρεπε να έρθεις πάλι ξέρεις.
Δεν έπρεπε ν' ανέβεις πάλι τον τοίχο ξέρεις.
Το ξέρω.
Δεν είναι αμαρτία απλά να βρισκόμαστε.
Λίζα, άνοιξέ μου την πύλη.
- Δεν μπορώ. - Μα απλά βγάλε το μάνταλο.
Τι σημασία θα είχε;
Υπάρχουν περισσότερες από μια πύλες ανάμεσά μας, Φέντιορ.
Ναι...
Μια πύλη μεταξύ μας... που κανείς μας δεν μπορεί ν' ανοίξει.
- Ο Βίκτορ. - Ο Βίκτορ.
Δεν του είναι δίκαιο.
Αυτό σκέφτομαι κάθε ώρα και στιγμή, ότι δεν του είναι δίκαιο.
Μ' αγαπά πάρα πολύ, μου δείχνει όλη του την στοργή, αλλά εγώ...
- Δεν υπάρχει κάτι να ντρέπεσαι. - Μα ντρέπομαι, φοβερά.
Νομίζω ότι είναι ο καλύτερος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ.
- Είναι καλός με όλους... - Ναι, αλλά είναι λίγο βαρετός.
Καμία σχέση! Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να μιλάς έτσι γ' αυτόν.
Με συγχωρείς Λίζα, απλά γλίστρησε από το στόμα μου.
Θα φύγω αν συνεχίσεις να μιλάς έτσι γι' αυτόν.
Έλα Λίζα, ξέρω ότι ο Βίκτορ είναι καλός άνθρωπος.
Και ξέρω ότι τίποτα απ' όλα αυτά δεν του αξίζουν.
Μα είναι παράξενο, δεν είναι;
Παρότι το μυαλό μου λέει ότι κάνω λάθος,
η καρδιά μου λέει ότι κάνω το σωστό.
Μα δεν το κάνεις, ούτε κι εγώ.
Συγχώρεσέ με Φέντιορ, αλλά είναι αλήθεια.
Μερικές φορές... εύχομαι να μην σε είχα γνωρίσει.
Κι εγώ εύχομαι κάθε ώρα και στιγμή, να μην είχα γνωρίσει άλλη, παρά μόνο εσένα.
Νομίζω ότι όταν γεράσω, θα θέλω να θυμάμαι ότι μου λες.
Μα δεν πρέπει να ξανάρθεις, Φέντιορ. Δεν πρέπει.
Ποτέ;
Εκτός κι αν κάνω πολύ καιρό να σε δω.
Άρα εννοείς... αύριο.
- Νομίζω ότι κι αυτό θα το θυμάμαι. - Αύριο.
- Δεν πρέπει. - Αύριο.
- Δεν πρέπει. - Αύριο!
Μόνο για ένα λεπτό να θυμάσαι.
Θα το θυμάμαι.
Αύριο.
Και μετά...
Δεν έχεις δώσει υπόσχεση σε οποιαδήποτε γυναίκα;
Όχι.
Δεν έχεις δώσει υπόσχεση σε οποιαδήποτε άνδρα;
Όχι.
Λίζα!
Φέντιορ.
Ένας χρόνος, ειρηνικός, μονότονος, και η αλήτικη καρδιά έγινε ανήσυχη.
Δέκα μαύρο.
Έχω να κερδίσω ποντάρισμα εδώ και μια ώρα.
Αγαπητέ Προτάσοφ, ποτέ δε θα κερδίσεις ποντάροντας μ' αυτόν τον τρόπο.
Ακολούθησε το σύστημά μου, τότε ίσως κερδίσεις.
Αγαπημένε μου φίλε, έχω πολύ καλύτερο σύστημα απ' το δικό σου.
- Το οποίο είναι; - Ποτέ δε θα χάσεις αν το ακολουθήσεις.
Παρατήρησέ με και μετά κάνε το αντίθετο.
Δέκα μαύρο και πάλι.
Τα βλέπεις;
Σερβιτόρε, κι άλλο κρασί σε παρακαλώ.
Αυτή τη φορά, διπλά ή τίποτα.
Θα πατσίσω.
Δεν είναι υπέροχος, Λίζα;
Ήθελες αγόρι και το απέκτησες.
Κι εσύ ήθελες αγόρι.
Μα δε θα απογοητεύομουν όσο εσύ αν ήταν κορίτσι.
Εντάξει, το επόμενο.
Νομίζω ότι θα είμαι απασχολημένη για πολύ καιρό μ' αυτόν.
Λίζα, ξέρεις ότι είναι το μόνο που χρειάζομαι για να συνειδητοποιήσω...
Ότι δεν είσαι τίποτα άλλο από ένα άτακτο αγοράκι;
Ένας ανόητος.
Αγαπημένη μου, ξέρω ότι η ευτυχία μου υπάρχει μόνο δίπλα στο πλευρό σου.
Γελοιοποιήθηκα πολλές φορές, αλλά...
Λίζα, θα το δεις, από 'δώ και στο εξής...
Θα είσαι καλός, έτσι;
Τόσο καλός όσο ήσουν την πρώτη μας χρονιά μαζί.
Καλός;
Θα δεις ότι μέσα στον επόμενο χρόνο θα έχεις δίπλα έναν άγιο.
Καλημέρα.
Συγχώρεσέ με, Λίζα.
Το έχεις πει τόσες φορές!
Σε παρακαλώ, μη μου θυμώνεις.
Φέντιορ, τι θα κάνω τέλος πάντων με σένα;
Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα... εκτός απ' το να με τηγανίσεις στο λάδι.
Το εννοώ, δεν το λέω γι' αστείο.
Λίζα, δεν σου αξίζω.
Σε ποιον αξίζει άραγε να περνάει κάτι αντίστοιχο;
Μα μη μου ζητάς πολλά, Φέντιορ.
Ή από κανέναν άλλον.
Στο κάτω-κάτω της γραφής, όλοι έχουμε τα όρια μας.
Είναι ήδη θαύμα που δεν έχεις σπάσει μέχρι τώρα.
Σκέψου κι εμένα τον φουκαρά που παράτησες για χάρη μου έναν άνθρωπο όπως ο Βίκτορ.
Μη μιλάς έτσι.
- Κι εγώ έχω πληγωθεί. - Αυτό ακριβώς.
Δες τον Βίκτορ, τη μητέρα σου και σένα.
Εννοώ, κοίτα... πληγώνω όλους όσους είναι κοντά μου.
- Δεν είμαι καλός. - Δεν είναι αλήθεια. Είσαι καλός άνθρωπος.
Αλλά μη με πιέζεις παραπάνω, Φέντιορ.
Ό,τι κι αν αισθάνομαι, θα πρέπει να ξέρεις ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε άλλο έτσι.
Είναι αδύνατο για μένα, αλλά και για το μωρό.
Το ξέρω, το ξέρω.
Τρεις το πρωί.
- Να υποθέσω ότι έπαιζες; - Σαν ηλίθιος μεθυσμένος.
- Περίμενα να κερδίσω σήμερα. - Πόσα έχασες;
Πάρα πολλά.
- Θα σου έχω τα χρήματα το πρωί. - Όχι, όχι, δε θέλω να μου δώσεις πάλι.
Έχασα όλα τα χρήματα μου και παίρνω πλέον απ' τα δικά σου.
Είναι εξευτελιστικό, όχι.
Κοίτα, δεν μπορούμε ν' αφήσουμε τον κόσμο να κυκλοφορεί και να λέει...
Την αλήθεια για μένα;
Λίζα, θέλω να είμαι καλός.
Θέλω να είμαι καλός!
Ξέρω ότι δεν είναι η πρώτη φορά που το λέω, αλλά...
αυτή τη φορά θα σταματήσω.
Ορκίζομαι σ' ό,τι έχω και δεν έχω ιερό.
Αν αθετήσω τον λόγο μου πάλι, θα πιω μόνος το ποτήρι της εξαθλίωσης.
- Θ' απαλλαγείς από μένα. - Δε θέλω ν' απαλλαγώ από σένα, Φέντιορ.
- Δε θέλω ν' απαλλαγώ, δεν... - Μα Λίζα, δεν...
Μιλάμε πολύ δυνατά.
Κοιμήσου και πάλι γλυκέ μου, η μαμά είναι εδώ. Ναι, ναι.
Όχι, όχι, όχι...
Άσε εμένα.
Θα κοιμηθεί αμέσως τώρα.
Πόσο όμορφος είναι!
Ναι, δεν είναι;
ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΦΕΝΤΙΟΡ ΠΡΟΤΑΣΟΦ,
ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΑΣ, ΘΑ ΔΗΜΟΠΡΑΤΗΘΕΙ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟ.
Και κύριοι, γνωρίζετε ότι δεν υπάρχει ακριβής εκτίμηση...
για την αξία της περιουσίας.
Για τους υπέροχους κήπους, για τα έπιπλα.
Ποια η πρώτη προσφορά, κύριοι; Δώστε τις προσφορές σας.
- 20 000 ρούβλια. - 20.000 ρούβλια; Παρακαλώ!
Δε δεχόμαστε προσφορά μικρότερη των 50.000 για το ακίνητο του Φέντιορ Προτάσοφ.
Ποιος δίνει 50.000 ρούβλια;
- 50.000. - 50.000. Ποιος δίνει 60.000;
- 60.000. - 60.000! Ποιος δίνει 70.000;
Έχουμε 60.000, δίνει κάποιος 70.000;
70.000! Ποιος δίνει 80.000;
- 125.000. - 125.000 ρούβλια.
125.000, υπάρχει μεγαλύτερη προσφορά;
125.000 μία...
δύο...
Τρεις. Πουλήθηκε στον κύριο για 125.000 ρούβλια.
Φέντιορ;
Πώς το έκανες αυτό χωρίς να ειδοποιήσεις εμένα ή κάποιον άλλον;
- Αν δεν βρισκόμουν εδώ κατά τύχη... - Βίκτορ, Βίκτορ.
Δε θέλω να το μάθει κανείς.
Σου είμαι ευγνώμων φυσικά,
αλλά εύχομαι να μ' αφήσεις να προχωρήσω μόνος με το δικό μου τρόπο.
Ακόμα κι αν αυτό είναι η καταστροφή μου, προτιμώ να το κάνω χωρίς βοήθεια.
- Ο κος Βίκτορ Καρένιν. - Πέρασέ τον και φώναξε την κυρία σου.
- Γεια σου, μητέρα. - Βίκτορ.
Χαίρομαι πάρα πολύ που η Λίζα σε φώναξε.
Έχω κι εγώ κάτι σημαντικό που θέλω να σου πω.
- Αλλά πρώτα, κάτσε να βάλω λίγο τσάι. - Ευχαριστώ.
Βίκτορ...
η Λίζα έφυγε από τον Φέντιορ.
Έφυγε από τον Φέντιορ;
Προς τι η έκπληξη;
Αυτό που με εκπλήσσει είναι που δεν το παράτησε εδώ και καιρό.
Λυπάμαι πάρα πολύ!
Παρά τις όποιες αδυναμίες του, έχει πάρα πολλά καλά στοιχεία.
- Έχει πάρα πολλά καλά στοιχεία; - Είναι σίγουρη για το χωρισμό;
Απολύτως. Μετά απ' ότι έγινε, δε γίνεται πάλι από την αρχή.
Καταπάτησε κάθε όρκο και αξιοπρέπεια που είχε.
Πώς μπορεί λοιπόν να επιστρέψει;
Ο κακόμοιρος ο Φέντιορ!
Και η κακόμοιρη η Λίζα.
- Λίζα! - Σ' ευχαριστώ πολύ που ήρθες.
Λοιπόν, λέω να σας αφήσω εσάς τους νέους μόνους σας.
- Τα έμαθες τι έγινε; - Ναι, η μητέρα σου μόλις μου τα έλεγε.
Ο Φέντιορ... μου έγραψε ότι τέλειωσαν όλα μεταξύ μας.
Πολύ κρίμα.
Με πόνεσε πολύ.
Μ' έπιασε εξ απηνής και... αποδέχθηκα τον χωρισμό.
Και τώρα...
το έχεις μετανιώσει.
Οτιδήποτε άλλο είναι καλύτερο απ' το να μην τον δω ξανά.
Βίκτορ...
Έγραψα ένα γράμμα.
Μπορείς σε παρακαλώ να του το δώσεις... και να του πεις όσα σου είπα;
Η ταινία που παρακολουθείτε είναι μία προσφορά του Magico.info
Θα κάνω ό,τι μπορώ.
Ευχαριστώ.
- Εξεπλάγης μ' αυτό που ζήτησα; - Όχι.
Κοίτα, ειλικρινά... ναι, Λίζα. Μου προκάλεσε μία έκπληξη.
- Μα δε μου θύμωσες. - Ποτέ δεν μπορώ να σου θυμώσω.
Στο ζήτησα γιατί ξέρω ότι τον συμπαθείς πάρα πολύ.
Κι αυτόν τον συμπαθώ, αλλά κι εσένα, το ξέρεις Λίζα.
Σ' ευχαριστώ που μ' εμπιστεύεσαι.
- Θα κάνω ό,τι μπορώ. - Ευχαριστώ.
Βίκτορ;
Πες του, πες του ότι έχω ξεχάσει τα πάντα.
Κι είμαι εδώ και τον περιμένω να γυρίσει σπίτι.
Κάν' το για την αγάπη που του έχεις και για τη φιλία σου προς εμένα.
- Θα του εξηγήσω τα πάντα, Λίζα. - Ευχαριστώ.
Φέντιορ, Φέντιορ!
"Σαμαρκάνδη" Ένας Τσιγγάνικος καταυλισμός.
Ναι φίλε μου, έχεις δίκιο.
Μη μιλάτε!
Μα είναι υπέροχο, υπέροχο!
Από που έρχονται όλα, τι σημαίνουν τελικά;
Ποιος θα το φανταζόταν ότι θα μπορείς ν' αγγίξεις την αιωνιότητα τόσο απλά;
Και μετά τίποτα. Απολύτως τίποτα!
Ναι, είναι πολύ πρωτότυπο.
Δεν έχει καμία σχέση με πρωτοτυπία, είναι αληθινό.
Μάσα, τραγούδησε το Όρτσι Τσόρνια για τους κυρίους. (Μαύρα Μάτια)
# Μαύρα μάτια,
# καμμένα μάτια,
# παθιασμένα μάτια,
# υπέροχα μάτια,
# πόσο σας αγαπώ,
# και σας φοβάμαι, θα σας το πω,
# είναι αληθινό, η κακή στιγμή ήταν να σας δω.
Σ' ευχαριστώ, καλή μου.
Τώρα πήγαινε σ' εκείνον τον άνδρα μέσα να ζητήσεις. Έχει πολλά!
Μάσα, Μάσα! Μου έφερες ευτυχία στην ψυχή μου.
Αλήθεια; Έχει την ίδια γνώμη και η τσέπη σου;
Ιδού, μαντμαζέλ.
Κοίτα εδώ το παράξενο πλάσμα.
Όταν τραγουδά, με ταξιδεύει στον ουρανό και το μόνο που μου ζητά είναι χρήματα.
Τα λεφτά που προσφέρονται ανοίγουν τις πύλες του παραδείσου.
Δεν ξέρεις τον εαυτό σου ακόμη, έτσι δεν είναι;
Τι στο καλό σκέφτεσαι εσύ για μένα;
Ξέρω πότε είμαι ερωτευμένη.
Και ξέρω ότι τραγουδώ το καλύτερό μου όταν ο έρωτάς μου τραγουδά.
- Μ' αγαπάς; - Όντως σ' αγαπώ.
Δεν πρέπει.
Εξάλλου, ανήκεις με τους Τσιγγάνους. Δε θα σ' αφήσουν να φύγεις κι εγώ...
Η φαμίλια είναι ένα πράγμα, η καρδιά μου είναι άλλο.
Αγαπώ εκείνους που αγαπούν και μισώ αυτούς που μισούν.
Πρέπει να είσαι ευτυχισμένη που είσαι έτσι.
- Κάποιος θέλει να σας δει. - Ποιος;
Δεν ξέρω, αλλά είναι πλούσιος. Γούνινο παλτό!
Γούνινο παλτό; Ο Χριστός κι η Παναγία!
- Πέρασέ τον μέσα. - Μάλιστα, κύριε.
- Ποιος να ήρθε εδώ να σε δει; - Δε μου 'ρχεται στο μυαλό.
- Βίκτορ! - Φέντιορ.
Μάλιστα!
Είσαι το τελευταίο άτομο που περίμενα να δω σ' αυτό το μαγευτικό μέρος.
- Βγάλε το παλτό σου, θα σου τραγουδήσει. - Όχι, ευχαριστώ.
Je vous voudrais sans Parler témoins. (Να μιλήσουμε για λίγο μόνοι)
Δε χρειάζεται να μιλώ γαλλικά για να το καταλάβω αυτό.
- Θα τραγουδήσω για εσάς όπως και να 'χει. - Ωραία.
Λοιπόν Βίκτορ, πώς κι απ' τα μέρη μας;
Έφερα γράμμα για σένα, Φέντιορ.
Απ' τη γυναίκα σου.
- Ξέρεις τι γράφει το γράμμα, Βίκτορ; - Ναι, ξέρω.
Ξέρεις ποιο είναι το πιο περίεργο; Εσύ απ' όλους τους άνδρες,
να μπεις σ' όλον αυτόν τον μπελά για να σώσεις το γάμο μας.
- Φέντιορ, για όνομα, δεν πιστεύω... - Δεν πιστεύω τίποτα, Βίκτορ.
Έλα, τι σου παρήγγειλε να μου πεις;
Η γυναίκα σου μου ζήτησε να σε βρω και να σου πω ότι σε περιμένει.
Θέλει να ξεχάσεις τα πάντα και να γυρίσεις πίσω.
Βίκτορ, ίσως να νομίζεις ότι είμαι μεθυσμένος,
ότι δεν έχω επίγνωση των λεγομένων μου.
Λοιπόν, είμαι όντως μεθυσμένος.
Αλλά βλέπω τα πάντα... πάρα πολύ καθαρά.
Αγαπάς τη γυναίκα μου.
Ναι, Φέντιορ.
Όντως αγαπώ την Λίζα.
Αλλά η ευτυχία της είναι πιο σημαντική για μένα από τον έρωτά μου.
Είσαι πολύ καλύτερος άνθρωπος από μένα, Βίκτορ.
Αυτό βέβαια δεν λέει και πολλά.
Δεν είμαι και τόσο καλός, έτσι δεν είναι;
Φυσικά και είσαι, Φέντιορ!
Έλα, άσε με να σε πάω στο σπίτι σου.
Όχι Βίκτορ, έχω πληγωθεί πολύ.
Γι' αυτό έφυγα.
Τουλάχιστον, αυτός ήταν ένας από τους λόγους.
Ίσως ένας άλλος λόγος να είναι... εσύ.
- Μη με υπολογίζεις. - Μα έτσι είναι, Βίκτορ.
Ίσως περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον λόγο.
Είσαι θαυμάσιος, αξιοπρεπής.
Να λέμε του στραβού το δίκιο, το αντίθετο από μένα.
Και την αγαπάς από παιδί.
Δεν το καταλαβαίνεις Φέντιορ ότι δεν ενδιαφέρεται για μένα;
Ξέρω ότι η Λίζα νομίζει πως αγαπά εμένα,
μόνο εμένα.
Αλλά κατά βάθος μερικές φορές νομίζω πως επιτέλους θα το παραδεχτεί,
ότι πραγματικά εσένα αγαπά.
- Δεν ξέρεις τι λες. - Στο τέλος, αυτό πάντα συμβαίνει.
Και ίσως η πιο έντονη αγάπη, είναι η αγάπη στο ασυνείδητο.
Λοιπόν, είναι απολύτως ελεύθερη.
Ορίστε, σε ικανοποίησα;
Πρέπει να επιστρέψεις στην Λίζα, Φέντιορ.
Εσύ πρέπει να πας σ' αυτήν, Βίκτορ.
Θα της δώσεις όλη την ευτυχία, που εγώ δεν μπόρεσα να της προσφέρω....
και ποτέ δε θα μπορέσω.
Ναι, αυτό είναι.
- Αν με χωρίσει... - Να σε χωρίσει; Φέντιορ, Φέντιορ!
Δεν καταλαβαίνεις ότι η Λίζα δεν είναι τέτοιου είδους γυναίκα;
Δεν καταλαβαίνεις ότι όταν προσφέρει την καρδιά της αληθινά,
δεν θα την πάρει πίσω ότι κι αν κάνεις;
Βίκτορ, τ' αντιλαμβάνομαι όλα αυτά.
Όχι μόνο επειδή είμαι εξαιρετικά ευφυής,
αλλά και εξαιρετικά μεθυσμένος.
Εσύ και η Λίζα είστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον ευθύς εξαρχής.
Το λέω αυτό, όχι επειδή δεν την αγαπώ,
αλλά επειδή την αγαπώ.
Το ξέρω.
Αυτό που μπορεί να τα τακτοποιήσει είναι μόνο το διαζύγιο.
Διαφορετικά όλα μένουν στάσιμα, όλα γίνονται αποκρουστικά.
Όλο μου το είναι γεμίζει με αηδία.
Να βρεις αγγελιοφόρο, να τον καλέσεις, να σύρετε το όνομα της Λίζα στην λάσπη.
Το διαζύγιο είναι με διαφορά ότι το καλύτερο.
Έλα στο σπίτι μου, Φέντιορ.
Θα πω στην Λίζα ότι θα επιστρέψεις αύριο.
Το αύριο δεν μπορεί ν' αλλάξει αυτό που είμαστε.
Θα παραμείνει η ίδια...
και θα παραμείνω ο ίδιος....
αύριο.
Επιπλωμένο δωμάτιο σε φτηνό ξενώνα. (Δύο μήνες αργότερα)
Φέντιορ; Φέντιορ!
Έλα! Φέντιορ, ξύπνα. Έπιασε μεσημέρι!
Μάσα!
Έλα, σήκω. Δε γίνεται να κοιμάσαι όλη μέρα.
Γιατί σ' αγαπώ τόσο πολύ;
Όχι! Φέντιορ!
Μασένκα!
Ενώ μου το υποσχέθηκες ξανά, άρχισες πάλι να τα πίνεις.
Δεν καταλαβαίνεις ότι θα σε σκοτώσει;
- Θα σ' ένοιαζε; - Ναι, με νοιάζει και με παρανοιάζει.
Μάσα, είμαι πολύ κουρασμένος, άσε με να ξεκουραστώ, μόνο λιγάκι παραπάνω.
Εντάξει, μόνο λίγο.
Ώστε έτσι! Εδώ είσαι αγριοκάτσικο!
Με όλο το σεβασμό, κύριε...
Βρε αχάριστο φίδι!
- Γιατί μας το έκανες αυτό; - Μα τον αγαπώ!
- Σκάσε! - Μας ξεφτίλισες όσο δεν πάει!
- Το ξέρεις ότι δεν έχει δεκάρα τσακιστή; - Το ξέρω, αλλά τον αγαπώ!
Δεν είναι δίκαιο αυτό που έκανες κύριε, να καταστρέφεις έτσι τη μοναχοκόρη μας,
είναι ενάντια στο νόμο του Θεού!
Καταστρέφεις την κόρη μας, τη μονάκριβη κόρη μας,
την πολυαγαπημένη μας, το διαμάντι μας, την πολύτιμη κόρη μας...
την έριξες στον βούρκο, αυτό έκανες!
- Δε φοβάσαι την οργή του Θεού; - Ναστάσια, Ναστάσια, κάνεις λάθος.
Η κόρη σου είναι σαν αδελφή για μένα. Δεν της έκανα κανένα κακό.
Την αγαπώ, είναι αλήθεια, πώς να του αντισταθώ;
Γιατί δεν την αγαπούσες όταν είχες λεφτά;
Αν μας πλήρωνες 10.000 ρούβλια θα ήταν διαφορετικά. Αυτό κάνουν οι ευυπόληπτοι!
Αλλά εσύ έχασες και το τελευταίο καπίκι και μας της έκλεψες σαν να ήταν κομμάτι κρέας!
Δε μ' έκλεψε, ήρθα από μόνη μου.
- Αν με πάρετε πίσω, εγώ θα γυρίσω. - Αν ξανανοίξεις το στόμα σου, θα...
Έλα, έλα, έλα Μασένκα καλή μου, μην ανησυχείς.
Το ξέρεις πως συμπεριφέρθηκες άσχημα στους γονείς σου, έλα τώρα...
Και χίλιες φορές να με πάρετε, εγώ πάντα θα γυρνάω πίσω!
Τον αγαπώ και στην αγάπη μου δε θα σταθεί κανένα εμπόδιο.
Κανένα εμπόδιο σ' όλον τον...
Όμορφη κυρία!
Σας φτάνουν αυτά;
Ευχαριστούμε, ευχαριστούμε.
Έλα, έλα!
Μάσα;
Ήταν ανάγκη να έρθεις εδώ;
Ο Βίκτορ θα μπορούσε να σου πει τα πάντα για μένα.
Μου τα είπε.
Αλλά ένιωθα ότι έπρεπε να κάνω μια τελευταία προσπάθεια.
Φέντιορ!
Πώς γίνεται να ξεχάσεις όλα όσα ήσουν;
Να ξεπέσεις εδώ, σχεδόν εσκεμμένα.
Εσκεμμένα;
Γιατί δεν κάνεις το λογικό;
Χώρισέ με και παντρέψου τον Βίκτορ.
- Τον Βίκτορ; - Στην τελική, είμαι άχρηστος.
Και του χρωστάς κάτι για τα χρόνια αφοσίωσης που σου δείχνει.
Ίσως είναι αλήθεια, ποτέ δεν το κατάλαβα, Φέντιορ.
Αλλά είναι εξίσου αλήθεια το πόσο λίγο με καταλαβαίνεις.
Πιστεύεις πραγματικά ότι θα ξεχνούσα τόσο εύκολα,
ότι θα τ' άφηνα όλα πίσω;
Την εποχή που πρωτοσυναντηθήκαμε;
Όταν ήμασταν φρεσκοπαντρεμένοι;
Να με ξεχάσεις, Λίζα.
Λες οι άνθρωποι να μην ξεχνούν;
Έχω ξεχάσει πολλά, να κάνεις κι εσύ το ίδιο.
Υπήρχε εποχή που δε με φανταζόμουν χωρίς να δω...
να βλεφαρίζουν τα ματάκια του μικρού Φέντιορ.
Τώρα που τον ανέφερα, πώς είναι;
Του λείπεις πολύ.
Και μένα μου λείπει.
Τρομερά!
Φέντιορ!
Μα τι λέω; Όχι, δεν είναι αλήθεια!
Ο χρόνος θα σε γιατρέψει, όπως το ποτό γιατρεύει εμένα.
Θα σε κάνει να ξεχάσεις... τα καλά. Όντως θα τα ξεχάσεις.
Δεν ξέρω αν είναι για καλό ή για κακό Φέντιορ, αλλά δε θέλω να ξεχάσω.
Άκουσέ με.
Θυμάσαι κάποτε που μου είπες ότι υπάρχει μια πύλη μεταξύ μας;
Που κανείς μας δε θα μπορούσε ν' ανοίξει;
Είχες δίκιο, υπάρχει η πύλη.
Όλα τα υπόλοιπα είναι...
άνευ σημασίας.
Άκουσε κι εμένα τώρα, Φέντιορ. Σου έδωσα την αγάπη μου.
Την αγάπη μιας κορασίδας και τον έρωτα μιας ενήλικης.
Κι ό,τι μου πεις, ό,τι και να μου κάνεις,
πάντα θα θυμάμαι ότι ενώπιον του Θεού μ' αγάπησες και γίναμε ένα.
Και θα παραμείνω έτσι, για όσο θα ζω και όσο θα ζεις.
Πρέπει να παραμείνω αυτό που είμαι στην καρδιά μου, η γυναίκα σου.
Βασανίζεις τον εαυτό σου για το τίποτα, καλή μου.
Δέξου την συμβουλή μου και απελευθερώσου από μένα.
Μακάρι να μπορούσα να το κάνω! Λες να μην είμαι άνθρωπος!
Λες να μην το έχω σκεφτεί να λευτερωθώ από σένα;
Θεέ μου, να λευτερωθώ από σένα!
Για όσο θα ζω...
είναι η γυναίκα μου.
Τρεις ημέρες αργότερα.
Έλα τώρα, τι είναι αυτό;
Θέλετε ν' αυτοκτονήσετε!
Και γιατί όχι;
- Γιατί όχι; - Σας καταλαβαίνω.
Θέλετε να αυτοταπεινωθείτε.
Και να τους δείξετε ότι έχετε θάρρος.
Με μια σφαίρα μέσα στο κεφάλι και θα σβήσει η φωτιά για πάντα.
Να προσέχεις όταν λες σβήσιμο της φωτιάς.
Καταλαβαίνω απόλυτα!
Καταλαβαίνω τα πάντα και τους πάντες.
Διότι δεν είμαι μόνο γκαρσόνι, είμαι και ποιητής.
- Και ιδιοφυΐα! - Ξέρω ότι είσαι, αλλά σε παρακαλώ...
Αυτό είναι το τελευταίο σας μπουκάλι, δε θα σας πειράξει.
Στο αθάνατο ταξίδι!
Να είναι γρήγορο... και ευχάριστο.
Καταλαβαίνω τη θέση σας. Άρα, γιατί να σας σταματήσω;
Η ζωή και ο θάνατος είναι το ίδιο για μια ιδιοφυΐα.
Θ' αυτοκτονήσετε...
για ν' αναγκάσετε κάποιους ανθρώπους να σας σταματήσουν.
Αλλά εγώ... εγώ θ' αυτοκτονήσω...
για να καταλάβει όλος ο κόσμος τι χάνει!
Δε διστάζω. Ούτε καν θα το σκεφτώ.
Απλά παίρνω το όπλο...
Ένα, δύο...
Όταν θα τραβήξω την σκανδάλη, όλα θα τελειώσουν.
Αλλά είναι λίγο νωρίς για μένα.
Η ώρα μου δεν έχει έρθει ακόμα.
- Φύγε, σε παρακαλώ! - Μόνο αυτό έχω να πω...
Έλα να σου πω, θα κάνεις κάτι για μένα.
- Ξέρεις αυτή τη διεύθυνση; - Ναι.
Παρέδωσε αυτό το γράμμα αμέσως. Πάρε, αμέσως σε παρακαλώ.
Δε θα δώσετε λίγα παραπάνω;
Δε θα χρειαστείτε τα χρήματα εκεί πού θα πάτε.
Όπως είπα και πριν, σας εύχομαι καλό ταξίδι.
Πάρτε ένα καπίκι για την καθαριότητα, για τη βρωμιά που πρέπει να καθαρίσετε.
Ξέρεις...
Ντρέπομαι που το ομολογώ, αλλά...
από τότε που έμαθα για την Τσιγγάνα,
νιώθω εντελώς ελεύθερη από τον Φέντιορ.
Έφτασα στο σημείο να βλέπω ότι δεν του χρωστάω τίποτα.
- Να υποθέσω ότι με καταλαβαίνεις. - Ναι, καλή μου.
- Νομίζω ότι πάντα σε καταλαβαίνω. - Αγαπημένε μου, Βίκτορ.
Βλέπεις...
σαν ν' ανακάλυψα ότι δε με χρειάζεται πια.
- Μπορώ ειλικρινά να σου πω ότι σ' αγαπώ. - Λίζα!
Τα πάντα είναι πλέον πεντακάθαρα στην ψυχή μου.
Και... όλα σύντομα θα τακτοποιηθούν.
Λατρεμένη μου!
Μετά από τόση αναμονή κι απελπισία, θα είμαι ευτυχισμένος επιτέλους.
Μην σκέφτεσαι μόνο εσένα στην ευτυχία.
Ένας πολύ περίεργος έφερε αυτό.
Μου είπε ότι είναι ιδιοφυΐα, αλλά μάλλον θα τον έλεγα αλήτη.
Είναι από τον Φέντιορ. Απευθύνεται και στους δυο σας.
Από τον Φέντιορ;
Ίσως να είναι για το διαζύγιο.
Το πιο πιθανό να ζητά χρήματα.
Σίγουρα κάνεις λάθος, μητέρα. Τις προάλλες του έστειλα επιταγή.
- Δεν έπρεπε να το κάνεις. - Όλα καλά, μην ανησυχείς γλυκιά μου.
Βίκτορ!
Ναι, καλή μου;
Αγαπητοί Λίζα και Βίκτορ,
όταν λάβετε αυτή την επιστολή δε θα υπάρχω πια.
Ο Θεός να σας ευλογεί, αντίο, Φέντιορ.
Ο Φέντιορ είναι νεκρός!
Ο Φέντιορ είναι νεκρός... κι εγώ τον σκότωσα!
- Τον σκότωσα με τα ίδια μου τα χέρια. - Λίζα!
- Σκότωσα τον άντρα που αγαπούσα! - Λίζα, για όνομα, τι 'ναι αυτά που λες;
Σταμάτα! Μη μ' ακουμπάς!
Μη μου θυμώσεις, Βίκτορ.
Δεν είναι αλήθεια! Δεν είναι αλήθεια ότι έπαψα να τον αγαπώ!
Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Δεν μπορώ να λέω ψέματα τώρα!
Είναι ο μόνος άνδρας στον κόσμο που αγαπώ!
Περάστε.
- Υπάρχουν βαλίτσες; - Βαλίτσες;
- Αυτή είναι η μόνη βαλίτσα που έχω. - Είσαι από τους πλακατζήδες;
Οι πλακατζήδες εδώ πληρώνουν προκαταβολικά.
Βουαλά!
- Κάνε δουλειά σου. - Για ένα λεπτό!
Πώς γίνεται να είσαι τόσο χαζός όταν ξέρεις ότι χρειαζόμαστε κάθε καπίκι.
Μάσα! Δεν έχουμε και τόσα πολλά για να καταλάβουμε τη διαφορά.
- Πόσα έχουμε; - Τέσσερα ρούβλια.
- Τέσσερα ρούβλια; - Μάσα!
- Θα έχουμε τρεχούμενο νερό με 4 ρούβλια. - Τρέχει μόνο όταν βρέχει.
- Και γι' αυτό θες 3 ρούβλια; - Δεν είπα 3 ρούβλια.
- Είπα τέσσερα! - Θα σου δώσω ένα.
- Εντάξει, δέχομαι τα τρία. - Πάρε δύο και μη μιλάς, έφυγες.
Βαλίτσα!
Σκουπίδι!
Ξέρεις, είναι παράξενο Μάσα... πόσο αντιρομαντικό είναι το ειδύλλιό μας,
- όταν κοιτάζω γύρω μου... - Να μην κοιτάς τίποτα άλλο παρά εμένα.
Τσιγγανοπούλα μου!
Ξέρεις Μάσα, κάνει κρύο, δεν έχουμε χρήματα,
δεν ξέρουμε τι μας περιμένει, παρόλα αυτά νιώθω μεγάλη ευθυμία.
- Δεν είναι παράξενο; - Χαίρομαι για την ευθυμία σου.
- Φέντιορ, πίνεις πάρα πολύ. - Και σ' αγαπώ πάρα πολύ.
Θα κάτσεις να φας;
Θα μείνω όρθιος να πιω.
Φυσικά, μέχρι τελικής πτώσης.
Κοίτα, λουκάνικο, ψωμί, βότκα...
- Είμαστε εκατομμυριούχοι. - Ναι, έχουμε τα πάντα εκτός από λεφτά.
Η ταινία που παρακολουθείτε είναι μία προσφορά του Magico.info
Η κυρία Λίζα Προτάσοφ, χήρα του Φέντιορ Προτάσοφ,
θα παντρευτεί τον κο Βίκτορ Καρένιν στις 9:00 μ.μ. τη Δευτέρα του Πάσχα.
Τι σκέφτεσαι;
Σκεφτόμουν ότι... είναι η βραδιά της Δευτέρας του Πάσχα.
Και τι λοιπόν;
Εννιά το βράδυ.
Η τέλεια ώρα για γάμο.
Μακάρι να είχα κι εγώ ένα γάμο.
Θα τον έχεις το γάμο.
Κάποια μέρα θα έχεις γάμο, Μάσα.
- Έναν όμορφο γάμο. - Το ελπίζω.
Εβίβα στις εύθυμες κωδωνοκρουσίες των ζωντανών.
Εβίβα... στις πένθιμες καμπάνες των ζωντανών-νεκρών.
Όχι.
Μα στην τελική, για σένα είναι μόνο μια ιστορία.
Αλλά ποια είναι η ιστορία;
Λοιπόν...
όταν ανακάλυψα ότι κατέστρεφα όλη τη ζωή της γυναίκας μου,
υπήρχε ένας άλλος άνδρας, ένας καλός άνδρας,
οπότε της έστειλα γράμμα ότι επρόκειτο ν' αυτοκτονήσω.
Μετά προσπάθησα ν' αυτοκτονήσω.
Προσπάθησα, αλλά δεν τα κατάφερα.
Μετά ήρθε μία ευγενική φίλη και μου είπε: "Μην είσαι ανόητος".
Και κανόνισε τα πάντα για χάρη μου.
Την επόμενη βρέθηκαν τα ρούχα μου και το πορτοφόλι μου στις όχθες του ποταμού.
Όλοι ήξεραν ότι δεν μπορώ να κολυμπήσω.
Καταλαβαίνεις, έτσι δεν είναι;
Και τι έγινε με το πτώμα; Δε βρήκαν ποτέ κανένα.
Κι όμως βρήκαν!
Άκου.
Μια βδομάδα μετά, ανέσυραν ένα τυμπανιαίο πτώμα απ' το νερό.
Κάλεσαν τη γυναίκα μου για να το αναγνωρίσει.
Ήταν σε κακή κατάσταση, ξέρεις.
Έριξε μόνο μια γρήγορη ματιά κι όταν ρωτή- θηκε αν ήταν ο άντρας της, απάντησε ναι.
Έτσι τακτοποιήθηκε.
Μ' έθαψαν.
Κι από τότε ζουν...
πολύ ευτυχισμένοι,
σε τούτη εδώ την πόλη.
Κυρία... Βίκτορ Καρένιν.
Κάποτε πήγαινα εκεί.
Στον κήπο.
Υπάρχουν στιγμές που νιώθω πικρία γι' αυτή την ιστορία.
Αλλά το χειρότερο είναι... ότι δεν έχω φράγκο να πάρω ούτε ένα ποτό.
Με συγχωρείτε. Μόλις άκουγα την ιστορία.
Λες ότι λυπάσαι που υπάρχεις πλέον χωρίς λεφτά.
Δεν καταλαβαίνω όμως τον λόγο γιατί να βρίσκεσαι σ' αυτή την κατάσταση.
Μην σε νοιάζει! Δε μιλούσα σε σένα και δε χρειάζομαι τη συμβουλή σου.
Εγώ θα στη δώσω όπως και να 'χει.
Κοίτα, τώρα είσαι ένα πτώμα.
- Γιατί λοιπόν να μην αναστηθείς; - Ορίστε;
Λοιπόν, έτσι η γυναίκα σου κι ο άντρας της που είναι ευτυχισμένοι,
θα συλληφθούν για διγαμία.
Στην καλύτερη θα φάνε δέκα χρόνια στην Σιβηρία.
Θα σε πληρώσουν καλά για να έχουν τη σιωπή σου.
- Βλέπεις λοιπόν... - Πάψε να μιλάς και φύγε από 'δώ!
Ο μόνος τρόπος για να το κάνεις αυτό είναι να γράψεις γράμμα.
Αν δεν ξέρεις πώς να το κάνεις αυτό, θα το κάνω...
Φύγε, φύγε είπα! Δεν σου είπα τίποτα.
Κι όμως είπες και ιδού ο μάρτυράς μου.
Μάλιστα, κύριε!
Βρε... βρε τέρας εκβιαστή...
Έγινα και τέρας τώρα; Αυτό θα το δούμε. Αστυνομία! Αστυνομία!
Αστυνομία! Συλλάβετε αυτόν τον άνδρα! Συλλάβετέ τον!
- Με τι κατηγορία; - Συνωμοσία για εξαπάτηση της κυβέρνησης.
- Έχω μάρτυρες! - Ναι, τον άκουσα.
Σας ορκίζομαι, είμαι αθώος. Πατρούσκα, πες τους σε παρακαλώ!
Είναι αθώος, σας δίνω τον λόγο μου.
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΤΟΣ ΘΑ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Κατηγορείσαι ότι τέλεσες γάμο με έτερο άνδρα,
γνωρίζοντας ότι ο πρώτος σύζυγός σου είναι ζωντανός.
Μα δεν το ήξερα. Όταν άκουσα...
Γνωρίζες ότι ο Προτάσοφ ήταν ζωντανός όταν παντρεύτηκες την σύζυγό του;
Φυσικά και όχι.
Αμφότεροι είχαμε πειστεί ότι ήταν πνιγμένος.
Πολύ καλά.
Όταν η αστυνομία σου ζήτησε ν' αναγνωρίσεις το πτώμα,
πώς βεβαιώθηκες ότι ήταν ο σύζυγός σου;
Ήμουν τόσο απελπισμένη που δεν άντεχα να δω το πτώμα.
Εξάλλου, ήμουν τόσο σίγουρη ότι ήταν αυτός,
που όταν με ρώτησαν, απλά είπα ναι.
Είναι αναγκαίο να βασανίζεται μια αθώα γυναίκα;
Είναι αναγκαίο να έχουμε τα γεγονότα, την αλήθεια!
Γιατί έστειλες 1.200 ρούβλια στον Προτάσοφ πριν προσποιηθεί το θάνατό του;
Επειδή ήταν φίλος μου, γιατί τον λυπήθηκα.
Γιατί νόμιζα ότι τα λεφτά θα επιτάχυναν το διαζύγιο μεταξύ τους.
Είναι αλήθεια ότι εσύ και η κα Καρένιν τον δωροδοκήσατε να διαπράξει απάτη,
ώστε να προσποιηθεί την αυτοκτονία του και ν' απαλλαγείτε απ' αυτόν;
- Μα δεν... - Φυσικά και όχι!
- Η γυναίκα μου... - Συγνώμη, αναφέρεσαι στην κα Προτάσοφ;
Όχι, εννοώ την κα Καρένιν, τη γυναίκα μου.
Δεν ήξερε τίποτα για τα χρήματα που έστειλα στον Φέντιορ.
- Τι άλλο επιθυμείτε; - Τίποτα άλλο, απλά κάνω το καθήκον μου.
Και σε προτρέπω να κάνεις το δικό σου, να πεις όλη την αλήθεια.
- Και συμβουλεύω... - Μη με συμβουλεύετε, παρακαλώ.
Παραμείνετε εντός των ορίων της άσκησης των νομικών σας καθηκόντων.
Φέρτε τον σύζυγο αυτής της γυναίκας.
Καθίστε.
Έχω τρομοκρατηθεί!
Πρέπει να δείξεις θάρρος, αγαπημένη μου.
- Φέντιορ Προτάσοφ! - Φέντιορ Προτάσοφ.
Αυτοί οι άνθρωποι γνώριζαν ότι είσαι ζωντανός,
αφότου άφησες τα ρούχα σου στις όχθες του ποταμού κι εξαφανίστηκες;
Φυσικά και όχι.
Ήθελα πραγματικά ν' αυτοκτονήσω, αλλά...
Γιατί πρέπει να σας πω;
Ως εδώ.
Δεν ήξεραν τίποτα.
Τότε πώς εξηγείς... αυτή την έγγραφη κατάθεση;
- Η ομολογία σου είναι ξεκάθαρη. - Ήμουν μεθυσμένος και είπα ψέματα.
Τώρα όμως δεν είμαι μεθυσμένος. Λέω τη μοναδική αλήθεια.
Δεν ήξεραν τίποτα.
Αντιλαμβάνομαι ότι επιθυμείς πλέον να είσαι μεγαλόκαρδος.
Τότε λοιπόν γιατί δέχτηκες χρήματα απ' αυτούς;
Δε ντρέπεσαι καθόλου...
που αρνείσαι να βοηθήσεις αυτούς τους ανθρώπους και τον εαυτό σου,
αντί να πεις την αλήθεια;
Την αλήθεια;
Τι στο όνομα του Θεού ξέρετε από αλήθεια;
Με την αυταρχική σας αλαζονεία το μόνο που κάνετε είναι να βασανίζετε κόσμο...
- Θα σου ζητήσω... - Μην ζητάτε τίποτα, θα πω αυτό που θέλω!
Και να το γράψετε εκεί.
Ώστε για πρώτη φορά, τα ανθρώπινα λόγια να εμφανιστούν σε ρωσικό έγγραφο.
Υπήρχαν τρία ανθρώπινα όντα.
Εγώ, αυτός...
και αυτή!
Ήμασταν όλοι αναμεμειγμένοι σε μια πνευματική μάχη.
Πολύ πιο πάνω από 'κεί που φτάνει ο νους σας.
Μία μάχη μεταξύ αγωνίας... και γαλήνης.
Μεταξύ εξαπάτησης και αλήθειας.
Ξαφνικά, η μάχη τέλειωσε.
Μ' έναν τρόπο που θα μας απελευθέρωνε όλους.
Τιμούσαν τη μνήμη του.
Μετά, σε μια τρώγλη, ένας αδίστακτος εκβιαστής εμφανίστηκε,
που απαίτησε να πάρω μέρος στο άθλιο σχέδιό του.
Θα τον ξαπόστελνα σαν ψωριάρικο σκυλί, αλλά ήρθε σ' εσάς,
τον υπερασπιστή της δημόσιας δικαιοσύνης, τον θεματοφύλακα της ηθικής,
για να τον ακούσετε!
Τρομοκρατείτε τον κόσμο ενώ δεν είστε άξιοι να μπείτε στα σπίτια του!
Και μετά όταν φουσκώνετε με περηφάνια από την ατιμωτική εξουσία σας,
τότε γεμίζετε με ικανοποίηση και φοράτε το αυτάρεσκο χαμόγελο!
Σιωπή, αλλιώς θα σου επιβάλλω τιμωρία.
Τι μπορείτε να μου κάνετε;
Είμαι νεκρός, νεκρός πέραν της εξουσίας σας!
Πώς να τιμωρήσετε εμένα, ένα πτώμα;
Σιωπή! Κλειδώστε τον!
Δεν είναι σπαρακτικό;
Όλα καλά, γλυκιά μου.
Το έφερες;
Ορίστε.
Προχωρείτε!
Αδειάστε το διάδρομο. Προχωρείτε.
Θα προχωρήσω...
Αυτή τη φορά τα κατάφερα, Λίζα.
Τι έκανες, Φέντιορ; Γιατί, γιατί, Φέντιορ;
Συγχώρεσέ με...
Δε γινόταν αλλιώς.
Όχι για σένα, αλλά για μένα.
Πρέπει να ζήσεις, Φέντιορ!
- Θα ζήσεις! - Όχι, όχι.
Αντίο τώρα.
Μάσα...
Μάσα!
Άργησες πολύ...
Ευτυχία...
Φέντιορ; Φέντιορ;
Φέντιορ!
Προχωρείτε, παρακαλώ.
Προχωρείτε.
Απόδοση & Επιμέλεια Υποτίτλων: Magico Tammy Team / zachs75